Kimin Sesini Yaşıyorsun?

"Doktor olmalıyım" diyen bir danışanım vardı. 35 yaşında, avukat, başarılı. Ama mutsuz.

Sordum: "Neden doktor olmalısın?"

"Çünkü babam hep öyle istedi."

"Peki sen ne istiyorsun?"

Uzun bir sessizlik. Sonra: "Bilmiyorum. Hiç sormadım kendime."

35 yıl. Hiç sormamış.

İçsel Sesler

Kafamızda birden fazla ses var. Annenin sesi, babanın sesi, toplumun sesi, arkadaşların sesi, sosyal medyanın sesi. Ve bir de kendi sesimiz. Ama o ses genellikle en kısık olanı.

Çünkü çocukluktan itibaren başkalarının seslerini duymayı öğreniyoruz. "Büyükler ne diyorsa doğrudur." "Normal ol." Bu sesler o kadar iç içe geçiyor ki hangisinin bizim, hangisinin başkasının olduğunu ayırt edemiyoruz.

Fark ettirmeden başkasının hayatını yaşamaya başlıyoruz.

Kendi Sesini Bulmak

Kendi sesini bulmak zor iş. Çünkü önce onu diğer seslerden ayırt etmen lazım.

"Bu gerçekten benim istediğim mi, yoksa benden beklenen mi?"

"Bu kararı ben mi verdim, yoksa birisi benim adıma mı verdi?"

"On yıl sonra geriye baktığımda, bunu yapmasam pişman olur muyum?"

Danışanlarımda sık gördüğüm bir şey: "bunu hep yapmak istemişimdir" diyorlar, ama kazıyınca ortaya çıkıyor ki aslında birisi onlara "bunu istemelisin" demiş. İstek bile ödünç alınmış.

Ses Değil, Sessizlik

Kendi sesini duymanın en iyi yolu, diğer sesleri kısmak. Sessizlik yaratmak.

Koçluk sürecinde bunu çok yapıyoruz. Bir danışanıma diyorum ki: "Şimdi tüm sesleri kapat. Anne yok, baba yok, toplum yok. Sadece sen varsın. Ne istiyorsun?"

İlk birkaç görüşmede cevap gelmiyor. Ama bir noktada geliyor. Ve o an çok güçlü bir an.

Çoğu mutsuzluğun kaynağı, yanlış bir şey yapmak değil — kimin için yaptığını bilmemek.

Bugün bir anlığına dur ve sor: bu hayat kimin hayatı? Bu ses kimin sesi?