Kusursuz Ebeveyn Yok

Bir danışanım "iyi bir baba değilim" diyerek başladı görüşmeye. Çocuğuyla yeterince vakit geçiremiyormuş. İşteyken suçluluk, evdeyken yorgunluk.

Sordum: "İyi bir baba neye benziyor senin için?"

"Her zaman orada olan. Sabırlı. Eğlenceli. Bilge."

"Bu tanım gerçek bir insana mı ait, yoksa bir filme mi?"

Mükemmel Ebeveyn İllüzyonu

Sosyal medya, ebeveynlik kitapları, uzman tavsiyeleri — hepsi bir "ideal ebeveyn" imajı çiziyor. Ve gerçek ebeveynler bu imajla kendilerini kıyaslıyor.

"Yeterince oynamıyorum." "Yeterince okumuyor." "Yeterince sabırlı değilim." Yeterince, yeterince, yeterince.

Ama çocuklar mükemmel ebeveyn istemiyor. Gerçek ebeveyn istiyor. Hata yapan, özür dileyen, öğrenen bir insan.

Hata Yapan Ebeveyn

Çocuğun önünde hata yapmak ve "hata yaptım, özür dilerim" demek, mükemmel olmaktan daha öğretici. Çünkü çocuk öğreniyor: hatalar olur ve tamir edilebilir.

Mükemmel ebeveyn yetiştirmeye çalışan, çocuğuna mükemmel olma baskısı yaratır. Hatalı ama öz farkındalıklı ebeveyn, çocuğuna insan olma izni verir.

Çocuğun senden mükemmellik beklemiyor. Gerçeklik bekliyor. Ve gerçek olmak, mükemmel olmaktan çok daha cesur.

"Yeterince iyi" ebeveyn olmak, aslında en iyi ebeveynlik olabilir.